Sonra acılar, acı çekenler var. Geçip gidenler... Ama bizim geçip gitmesin diye çırpınlıklarımız var. Başkalarında da... Aşk en kötü bencillik... Dirsek çeviriyorsunuz dünyaya... Zavallı insanlara güzelim insanlara... İnsanların yaralılarına, vurulmuşlarına, iyilerini üstünlerine; hatta sevdiklerinizin yaralarına berelerine bile...
Yanıltıyor aşk... Sonra en ağır en ciddi... Yazık en güzel duyguları hafife aldırtıyor. Kendisinden ayrı bütün duyguları güzellikleri değerleri silip süpürüyor...
Millet olarak başımıza açılan belaların tümü milletler camiası içinde kendimize başkaları tarafından ayrılan yere rıza gösterişimizden doğuyor. Kendi yerimizin neresi olacağı konusunda kendimiz karar vermedik.
O halde yüzümüzü ilk çevireceğimiz taraf bizim bir başka insanla birlikte var olmamızı mümkün kılan ve oluşumuza değen bağın bulunduğu taraf olmalıdır.