Rojin Aktaş

Ve biz yürüdük. Bilmediğim bir yola, bilmediğim bir hisle ama ilk kez kaçmadım. Korku ile güven arasında sessizce derinleştim. Korkudan bütün bedenim titremeye başlamıştı. Bu titreme ne yalnızca soğuğa benziyordu ne de geçici bir ürpertiye; sanki içimdeki her şey yerinden oynuyor, kalbim göğsümde sığınacak bir boşluk arıyordu. O "Sakın sesini çıkarma!" dediğinde bağırmak, kendimi duyurmak, olduğumu haykırmak istedim ama kalbim bana engel oldu; bazen kalp, insanın sesini susturur, çünkü bilir ki ses çıkarsa korku büyür.

bkmkitapcom

@bkmkitap·Reklam

Ne Kadar Kitap Kurdusun?

0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅

Rojin Aktaş

Yüreğimden bir mutluluk geçti. Bildiğin mutluluklara benzemeyen, tanımadığım ama ürkütmeyen bir mutluluktu bu. Tuhaf geliyordu; çünkü bu his uzun zamandır unuttuğum bir duygunun yeniden hatırlatılması gibiydi.

Rojin Aktaş

Güldüm. Gülüyordum neşeden değil, kırılmanın gülüşünden.

Takip Önerileri

Rojin Aktaş

Oysa... Keşke babam da annem gibi bir gün bana sarılsaydı. Kollarına alsaydı. "Canım kızım!" deseydi. Benim babam bana hiç sarılmadı. Bir babanın sarılışı, nasıl bir duygu bilmiyorum. Annenin sarılışını çok iyi bilirim, orası bir sığınaktır. Ama baba sarılışı... Onu hiç tanımadım. Belki de bu yüzden içimde hep eksik kalan bir yer var. Bazen kendime soruyorum: Bir babanın kolları insanın içini nasıl ısıtır? O sıcaklık insanın hayatında neleri değiştirir? Bilmiyorum. Ama yine de yoluma devam ediyorum. Belki bir gün, gerçekten bir gün babam bana sarılır diye... İnsanı ayakta tutan bazen umut değil, ihtimaldir. Ve ben o ihtimale tutunarak yaşamayı seçiyorum.

Rojin Aktaş