Umut Özboyacı

Umut Özboyacı
@Umut190334
Beşiktaş Boğa Mayıs 2 Felsefe/Sosyoloji Mezun Öğretmen
Öğretmen
Lisasn Mezunu
İstanbul
2 Mayıs 1993
6 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Bir felsefecinin kaleminden dökülenler...
Dünyanın en acı şeyleri bile tatlanır onunla. Zifiri karanlıklar aydınlığa kavuşur. Geceler gündüzüne kavuşur onunla.Hasta olan şifa bulur onda. Hani kör olursunuz hiçbiri şeyi görmezsiniz ya işte o gelir sizi bulur dünyanız rengarenk olur. Hani sağır olursunuz hiçbir şeyi duymazsınız ya işte o gelir sizi bulur ve o an dünyanın bütün besteleri size yazılmış olur ve doyasıya dinleyip dans edersiniz. Hani ayaklarınız tutmaz yürüyemezsiniz ve o yine bulur sizi o an koşa koşa ona giderseniz ve o an bütün yollar ona ulaşmak için sizin önünüze serilmiş gibi hissedersiniz . Nedir bu bilir misiniz "Aşk "tır,aşk
Ters Köşe Final Sevenler Buraya!
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯 Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bir felsefecinin kaleminden dökülenler...
Belki bu gecede yağmur yağar Yıldızlar yağmurda tutunamaz kayar Biri benim gönül bahçeme düşer Biri senin gönül bahçene düşer Ve Aynı anda yakar kalbimizi Bu sevdanın ateşi Aynı anda dolar gözlerimiz Ve Sabaha kadar ayrı yerlerde  ağlarız Sanki hiç dinmeyecekmiş gibi akıtırız gözyaşlarımızı Ve Sonunda gecenin gündüzüne kavuştuğu gibi Bizde seninle kavuşuruz olur mu ?
Şiir
Bir Felsefecenin Kaleminden...
Ah benim vasıfsız kalbim Nasılda kaptırdın kendini Sevda denen bu sonu belli olamayan düşe Ah benim avare aklım Nasılda ismini kazındın zihnine Sevda denen bu sonu belli olmayan düşe Ah benim boşluğa düşmüş gözlerim Nasıl doldurdun o boşluğu Sevda denen bu sonu belli olmayan düşle Ve Ah ben, Şimdi cevap veremediğim "Nasıllarla" yaşamaya mahkum kalacağım.
Yavaş yavaş bitmiyor şiir kitabım bu 161. şiirim oldu😊 Bazen Bazen nerede olduğumu unutuyorum Nereye gideceğimi unutuyorum Neye bakacağımı unutuyorum Hatta öyle zamanlarım oluyor ki Yemek dahi yemeyi beceremiyorum Sanki kollarım kopmuş gibi hissediyorum Gideceğim yere gidemiyorum Ayaklarımı tutulmuş gibi hissediyorum Hatta düşünecek o kadar çok şeyim varken Hepsini unutuyorum, hatırlamıyorum Ve Biliyorum insanlar bana deli gözüyle bakıyorlar Beni şaşkınlık ile izliyorlar Belki de garip bir eda ile gülüyorlar bana Kimi acıyarak ,kimi de üzülerek Ama ben olsun diyorum Bütün bu olanlara değer diyorum Gönlümdeki bu mayhoşluğa değer diyorum Niye mi ? Sen varsın orda ,onun bana verdiği mutluluk yetiyor çünkü ..
Kitabımıza bir şiir daha ekledik .. Nasıl Nasıl bir sessizliktir bu Bu kadar kalabalığın arasında Onca insana rağmen Tek kalmak, yalnız kalmak Nasıl bir sessizliktir bu Nasıl bir çaresizliktir bu Herşey bu kadar güzelken İnsanlar bu kadar çok gülümseye biliyorken Bu kadar mutlu olabiliyorken Duvarların üstüme üstüme gelmesi Herşeyden kaçar olmam Nasıl bir çaresizliktir bu Ve Nasıl bir çıkmaz sokaktır bu Nereye dönsem Nereye kaçsam Nereye yönelsem Tek birşey de sabit kalmam Ve O şeyin bana yakın olmasına rağmen Sadece ona karşı seyirci kalmam Nasıl bir çıkmaz sokaktır bu nasıl ...