Yiğit
@UnderHisEye
M.D.
Lisans
İstanbul
130 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Ömrünü Milli Mücadele ve Mustafa Kemal Atatürk'ün doğru anlatılması ve anlaşılması üzerine adamış Turgut Özakman'ın Atatürk eksenli, yıllardan beri süre gelen saçma sapan iddialara teker teker, belge belge cevap verdiği enfes bir çalışmanın ürünü olan mükemmel bir yapıttır kendileri.
Hani yeri geliyor o kadar absürt ithamlar ki, "abi yeminle buna cevap vermeye değmez" diyorsunuz ama artık öyle bir noktadayız ki cevap vermesen o iddialar alıp başını gidecek.
İşte bu nedenle hiçbir şekilde güncelliğini yitirmeyecek ve eskimeyecek bir eser kendisi. Turgut Özakman o iddiaların cevaplarını o kadar güzel veriyor ki, bazen o saçma iddiaları es geçerek direkt kendisini okumak istiyorsunuz.
Kaynakça harici 800 sayfa civarı olan içeriğine baktığınızda ise kitap 1. Dünya Savaşı'ndan başlayarak (Filistin - Çanakkale), Atatürk'ün Samsun'a çıkışından, Lozan ve sonrasına kadar uzanan geniş bir süreci kapsamakta, özellikle Vahidettin ve İstanbul Hükümeti'nin olaylar karşısındaki tutumu kitabın başlığında yer almayı hak edecek kadar kitabın içeriğinde de kendine yer bulmuş durumda. Çerkez Ethem'in, Kazım Karabekir Paşa'nın anılarına da ayrı bir parantez açılarak mevcut iddialara cevap verilmiş. Sanırım yeni basım olan kitaplarda bu detaylara ek olarak "Mustafa" filmine yönelik eleştriler de mevcut.
Kitabın üslubuna ve içeriğine gelecek olursak dili sade fakat içerik olarak ağır olmasa da yoğun bir eser. Detaylar fazla olduğundan konuya hakim olmayan okuyucular kitabın içerisinde kaybolması büyük ihtimal, genel olarak milli mücadeleye bir hakimiyet gerekli, bu yoksa eğer buradaki bilgiler birbirinden kopuk kopuk ve alakasız bir şekilde akılda kalacaktır. Bunun ötesinde Milli Mücadeleye hakim olan birisinin bile "demek böyle bir varmış" diyeceği, hayatında ilk defa duyacağı tarihi
Okuduğum En Dolgun Eserlerden Biri
İdiota anlatır gibi ilkokul 3. öğrencisinin de yapabileceği "II. Viyana Kuşatmasını anlatıyor" bahsini bir kenara bırakırsak son dönemde okuduğum en kallavi eser, bu çok net.
Kahraman Şakul bu açıdan hem Osmanlı hem Avrupa kaynaklarını çapraz ateşe alarak seferin öncesinden konuyu alıp, kuşatma sonrasında yaşananlara kadar neredeyse gün gün olayları özetlemekte, bu yönden hakkını kesinlikle teslim etmek lazım. Okurken hafif bir Feridun Emecen ve Halil İnalcık tınısı da bulmam beni ziyadesiyle memnun etti, renkli görsellerle kitabın en başından sonuna kadar desteklenmesi de ayrı bir artı olmuş.
Lakin kitap yer yer o kadar ağırlaşıyor ki aynı satırı 2-3 defa okuduğum çok sık yerler oldu. İlk olarak o dönemki Avrupa'nın siyasi durumuna atıfta bulduktan sonra yenilginin sebeplerini daha sefere çıkmadan II. bölümde anlatmasını mantıksız buldum. Her şey olup bittikten sonra yazılabilirdi ama yazarın bir bildiği vardır herhalde.
Bunun haricinde efsaneleşmiş pek çok olayın da esasını öğreniyorsunuz. Merzifonlu dediğim dedik çaldığım düdük diyerek narsizm konusunda zirve miydi? Seferin hedefi en başından Viyana mıydı? Kırım hanı köprü tutmayarak geçen haçlı birliğine el salladı mı? Kahve Viyana'ya bu kuşatmayla mı geldi?
Kitapta yer alan haritaları genel olarak güzel buldum ama bence yetersiz kalmış. Bazen 150 sayfa geriye gidip oradaki haritadan olayı anlamaya çalıştığım durumlar oldu. Bu açıdan bakıldığında Osprey 1683 Viyana Kuşatması kitabından da yardım alınabilir, ama haritasız, coğrafyasız tarih anlatan kitapları bolca külliyatımızda gördüğümüzden bu kitabın bu haline bile bildiğiniz secde ediyoruz.
Esas eleştirim ise en sona sakladım, şimdi ben bişeyi okurken genel olarak kendimi orada hayal etmek isterim. Hele ki bu tarihe mal olmuş bir olay ise direkt beni alın