Ceyhan Mutlu
@UnknownPerson21
Birds have wings, humans have books.
Koü
Tekirdağ
2001
26 okur puanı
Ekim 2024 tarihinde katıldı
Hayatıma dokunduğun için ne kadar teşekkür etsem az. Sayende birilerinin hayatına dokunduğumu hissettirdiğin için de...
Bugün uyandıktan sonra tekrardan uyuyacak kadar yorgundum. Yağmurun 1 hafta aralıksız yağmasından önceki son günüm bugündü. Ve bugün verdiğim en güzel karar, sırt ağrılarımı önemsemeden elime topu alıp birileriyle oynamak için evden çıkmak oldu. Evde kalıp 4 duvar arasında kendimi oyalamaktan daha iyi bir seçenek sunduğun için teşekkür ederim. Bugün maç yaptığım gençle aramda bir sohbet başlatıp derdini bana dökmesine vesile olduğun için de onun adına sana teşekkür ederim. Çok iyi olmasam da çabam için beni ödüllendirdiğin için de. Her şeyden öte adı Kobe olan adamı tanımamı sağladığın için.
Hayat biz olmadan da güzel. Kendi yolunu bir şekilde buluyor. Ben veya sen yokken de bulmuştu zaten. Evreni geçtim, Dünya üzerinde bile sandığımız kadar özel değiliz, hiç değildik. O "Nadir" deneyimleri yalnızca kendimizin yaşadığını düşünüyoruz.
Kendimizi gerçek anlamda dışarıdan görme gibi bir yeteneğimiz olsa, beraberinde getirdiği mutsuzluğu nasıl aşardık acaba? Değerli hissetmek için kendimizden bir parça katmak için daha çok çabalar mıydık mesela? Yoksa telefonu alıp kaydırmaya, aynı hayatları yaşamaya devam mı ederdik?
Fotoğrafta ne görüyorsun? Güzel bir doğada göze çarpan plastik bir fazlalık? Oradaki tek başınalığıyla bile gözüne batıyor değil mi? Tezatlık hem çok basit hem de çok bariz. Öte yandan o olmasa fotoğraf çok sıradan olacaktı, şahsen hemen geçecektim. Eğer veriyorsak onun sayesinde bu fotoğrafa bir anlam veriyoruz. Ben yalnızlığı görüyorum, belki sen de kirliliği görüyorsundur. İlk baktığımda içimden bir ses fotoğrafın içine girip onu oradan almak istedi. Çünkü o iğrenç şey çok sırıtıyor, orayı mahvediyor. Hiçbir şey yapmıyor ki yapmasına bile gerek yok. Sadede varlığı bile rahatsız edici.
Fakat biraz daha bakınca ona bir canlıymış gibi his besleyebildim. Sonunda olmak istediği yerde, huzurlu hatta. Bırakın orada kalsın.
Ve şimdi de dozajı artırdım. Bile isteye. Artık onun yerinde kendimi görüyorum.
Olmak istediğim yere vardığımda artık ben olmak istediğim yerin bir parçası olmamış olacağım...
Yazım hatası hangisinde diye sorsalar ikisi de doğru derim. O kadar iç içe geçtiler ki ikisini de birbiri yerine kullanıyorum artık. Anlamsız olsa da buraya yazmam, durumu değiştirmek için bir adım olmaktan çok uzak. O salak umut, aptal umut... yine de yaz diyor. O yalancı ses olur, olacak diyor. Ama olmayacak. Yine de yapıyorum. Çünkü zaten yanlı*ım.