Aşk herşeyden evvel hissi bir alışkanlıktır. Gözlerimiz belli bir güzelin yüzüne alışır, muhayyelemiz belli bir hava içinde sarılı kalır; kalbimiz yalnız bir sesin bir ismin tirkayisi olur ve işte, bunu değiştirmek zorunluluğu baş gösterince insan kendini çırılçıplak soyulup evinden sokağa atılmış kimsesiz, avare yaşamaya mahkum olmuş hisseder. Kendi kendine : ben şimdi nereye gitsem ne yapsam diye söylenir.