M
@Usmanova
Taşkent
17 Nisan
7 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu yazarı okurken doğayı bu kadar derinden hissederek okuduğumu daha önce hatırlamıyorum.
Ben İzmir’e gitmeden sevdim. Reşat Nuri Güntekin’in tasvir ettiği üzüm bağları, yaz geceleri, sıcak ama huzur veren akşamlar bana çok tanıdık duyguları hatırlattı.
Çok da uzak olmayan, ama sanki fazlasıyla uzakmış gibi görünen çocukluk yazları…
Masum, dingin ve içten geçen yaz geceleri…
Bu kitap bana, insanın içinde saklı kalan o saf yaz hatıralarını yeniden yaşattı.
Ah be Lâmia…
Her okurun yaptığı gibi ben de kendime şu soruyu sordum:
Lâmia’nın yerinde olsaydım, Kenan’ı affeder miydim ve onunla evlenir miydim?
Cevabımı uzun uzun düşünmeden verdim.
İlk bakışta Lâmia gurursuz ve zayıf biri gibi görünebilir.
Oysa bunun tam tersidir.
Lâmia sessizliğiyle direnen, acısını içine gömen, kırıldığı hâlde dimdik ayakta kalabilen son derece güçlü bir kadındır.
Onun gücü bağırmasında değil, susabilmesindedir.
Kenan’a gelince…
Bence Kenan’ın da kendine özgü çocukluk yaraları vardı.
Bu yaralar onu tamamen suçsuz yapmasa da, neden böyle bir karaktere dönüştüğünü anlamamı sağlıyor.
Kenan sevdi, ama sevgisini koruyacak cesareti gösteremedi.
Asıl eksiği sevgisi değil, sorumluluk alma gücüydü.
O, kalbinden geçenle hayatını kurmak arasında kaldı ve güvenli olanı seçti.
Bu yüzden de geç kaldı.
Lâmia’yı kaybettikten sonra anladı ama artık çok geçti.
Bu hikâye bana şunu düşündürdü:
Bazı insanlar sever, ama sevginin gerektirdiği bedeli ödemeyi göze alamaz.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu kitap sıradan bir hikâye değil; aksine, Afganistan’daki kadınların yaşadığı zulmü anlatan bir hayatın kendisi.
Ah Maryam… Görmediği zulüm kaldı mı? Daha ilk sayfalardan itibaren beni ağlatmaya başladı. Annesinin ona olan tavrı mı, babasının adaletsiz ve sevgisiz yaklaşımı mı, eşinin uyguladığı baskı ve şiddet mi, yoksa hiç okuyamadığı o mektup mu… Hangisine ağlayacağımı şaşırdım.
Kitabın sonu ise beni tamamen bitirdi.
En acı tarafı da şu ki; yukarıda anlattıklarım sadece bir kurgu, bir hikâye değil. Ne yazık ki bazı ülkelerde kadınlara yaşatılan gerçek bir zulmün ta kendisi.
Kitabı alalı uzun zaman olmuştu ama ancak şimdi bitirebildim. “Her şey zamanını bekler” derler; bu kitap için de durum tam olarak böyleydi. Açık konuşayım, kitabın ilk yaklaşik 30 sayfasına kadar yazarı erkek sanmıştım. “Jean” diye bir erkeği nerede gördüm diye kendi kendime şaşırdım Bu fark edince de erinmeyip kitabı baştan tekrar okumaya başladım.
İçeriğini yüzeysel değil, tam anlamıyla kavrayabilmek için bazı bölümleri tekrar tekrar okudum. Belki de mükemmeliyetçiliğim bazı noktalarda tam da bu yüzden işime yarıyordur.Kitap, eski zararlı alışkanlıklardan vazgeçip yeni ve sağlıklı alışkanlıkları sade ama derin bir yaklaşımla, hayatın içine ekolojik bir şekilde yerleştirmeyi anlatıyor. Ayrıca 21 günlük uygulamalı bir plan da sunuyor.
