Uzun bir süredir, iş hayatının ve günlük yaşamın yorgunluğuyla yitirdiğim okuma motivasyonumu yeniden kazanmak için seçmiştim bu kitabı yıl başında. 6 hikaye vardı neticede bir çırpıda okunup giderdi. Hem seslendirmelerini hem programlarını severek izlediğim güzel insan Yekta Kopan’ın kitabıydı. Sanırım bu yüzden hafif acıklı ama gülümseten aşk hikayeleri bekliyordum. Ama o da ne babalar ve çocuklarıydı konu, bir süredir üzerinde düşündüğüm duygu dünyamda fırtınalar oluşturan o konu. Önce babamı düşündüm, sonrasında ise çocuklarımı. Her hikaye hatta yer yer her sayfa ayrı fırtınalar kopardı içimde, sanırım ondan bu kadar uzun sürdü bitmesi. Yaşayacağım yokluktan ziyade yaşatacağım yokluklar daha zor geldi bana nedense. Neyse bu güzel hikayeler için çok teşekkürler Yekta Kopan’a.