Bir gün gelir de göğsüne sığmazsa kalbin,
işte o gün anla:
İnsan bazen yaşamaz,
taşar.
Ben bir gece gördüm kendimi,
karanlığın en dip yerinde,
ellerim boş,
ceplerim rüzgâr dolu,
adım bile yorgun.
Gökyüzü susuyordu.
Yıldızlar unutmuştu yanmayı.
Dünya dönüyordu belki,
ama benim içimde bütün saatler durmuştu.
Sonra...
Uzaklardan bir şey geldi.
Bir ses değildi.
Bir ışık değildi.
Bir umut da değildi henüz.
Ama dağın içinden yürüyen bir nehir gibi,
kırık taşların arasından fışkıran bahar gibi,
sessizce yükseldi içimde.
Önce bir kıvılcım.