Mustafa Özbek
@Uzbek
Şu anda okuduğu kitap
(V) sayfa 133
Yüz yıl önce bir İran kentinde veba tüm kent halkını öldürmüş, kendi işini yapmaktan vazgeçmeyen ölü yıkayıcısı dışında
(V) sayfa 119
Ah, keşke bir deprem olsaydı! Tam bir sarsıntı... ve bu iş biterdi. Ölüler, diriler sayılır ve oyun biterdi. Ama şu domuz hastalık! Hastalığa yakalanmamış olanlar bile onu içlerinde taşıyorlar.
(V) sayfa 118 Salgın Hastalık Günleri
Tükenmeyen güneş, uyku ve tatil tadındaki şu saatler artık eskisi gibi eğlenceye davet etmiyordu.
(V) sayfa 84.
Vebadan ölenlerin sayısının 302'ye ulaşması akıl alacak bir şey değildi. Bir yandan, belki de bunların hepsi vebadan ölmemişti. Öte yandan normal zamanda haftada kaç kişinin öldüğünden kentte kimsenin haberi yoktu. Kentin nüfusu iki yüz bindi. Bu ölüm oranlarının normal olup olmadığı bilinmiyordu.
Syf.46 (V) Yoksa ölüler silik rakamlardan başka hiçbir şey ifade etmezler.
Günde on bin kurban veren Kostantinopolis vebasını düşünüyordu. On bin ölü büyük bir sinemanın müşteri sayısının beş katı eder. İşte yapılması gereken buydu. Beş sinemanın çıkışında insanları toplayıp kentte bir medyana götürmek ve olayları daha net görebilmek için onları yığınlar halinde öldürmek.