Reklam
VURUNCA BENİ
Hayat gözüme bir başka görünür,
Mutluluk dört yandan sarınca beni.
Birden bire gönlüm derde bürünür,
Güven duyduklarım kırınca beni.
Kağıda dert döktüm, bu oldu şânım,
Vuslat hayâliyle geçer her ânım.
Derde mesken olur şu gönül hânım,
Aşk ile yoğurup, karınca beni.
Yüreğimde hasret, gönlümde keder,
Böyle bir duruma bilmem kim ne der?
Ömrüm hebâ oldu, vücûdum heder,
Hayâtın şartları yorunca beni.
Aldım gurbet elde hasret tâlimi,
Gelince başıma derdin zâlimi.
Anlamak isteyen anlar hâlimi,
Hasretin yoluna sorunca beni.
Ey gönlüm, ne dertler saklıdır sende,
Yaran hiç kapanmaz, kanar bu tende.
Ne yüzler olur ki; silinmez bende,
Hâince sırtımdan, vurunca beni...
İsmâil Uz
⁃ GEREK KALMADI
Zır deliye kaldı köyün meydanı,
Değneğe, sopaya gerek kalmadı.
Bir kuru soğana kırdı gerdanı,
Pilava, lepeye gerek kalmadı.
Eski köprülerden gelip geçen yok,
Ata yurtlarına konup göçen yok,
Can biten toprağı ekip biçen yok,
Orağa, çapaya gerek kalmadı.
Güzeller yaylada atmıyor turu,
Nehirler, dereler akmıyor duru,
Pınarlar kaybolmuş, çeşmeler kuru,
Vanaya, tıpaya gerek kalmadı.
Borç, fâiz köylünün canına yetmiş,
Genç kuşak metropol şehire gitmiş.
Dağda odun bitmiş, köyde iş bitmiş,
Eşeğe, sıpaya gerek kalmadı.
Büyükbaş, küçükbaş ithâl edilir,
Bizim merâlarda tilki güdülür.
Ekmek kuyruğuna erken gidilir,
Anbara, depoya gerek kalmadı.
İneğin, dananın başı çatılmış,
Keçinin, oğlağın tozu atılmış.
At, eşek, öküzler çoktan satılmış,
Reklam