Dostoyevski karakterlerindeki kederin kaynağı; bireyin yaşadığı ile yaşamak istediği hayat, olduğu ile olmak istediği insan ve söylemek istediği ile dile getirdiği sözler arasındaki trajik farktır.
Dostoyevski’de insan, hayal ile hayat arasında parçalanmış bir varlıktır.