Vedat Kazanç

Vedat Kazanç
* İnsanlar kötüydü; kitaplara sığındım.Cemil Meriç *
Sosyal Bilgiler Öğretmeni
Erciyes Üniversitesi
Ceylanpınar
17 Mart 1989
126 okur puanı
Aralık 2023 tarihinde katıldı
Tarih okumak, araba süren bir kişinin arada bir, ihtiyaç oldukça dikiz aynasına bakması gibidir. Unutmayalım ki, ön cam dikiz aynasının yüz katı büyüklüğündedir. On cama bakıp araba sürmesi gereken bir sürücü, sürekli dikiz aynasına bakarsa arabayı ya duvara ya da bir kayaya bindirir. Bilinmelidir ki günümüzün zayıflık ve eksikliğini geçmiş süslemeleriyle telafi edemeyiz.
Sayfa 8 - Alfa yayınları 3. Basım 2026 Nisan·Kitabı okudu
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ateşiyle pürmelâl yandığım sen miydin? Sen miydin dallarına umutla konduğum?
Şaşırdım kaldım işte, bilmem ki n'emsin? Bâzan kız kardeşimsin, bâzan öp öz annemsin, Sultanımsın susunca, konuşunca kölemsin, Eksilmeyen çilemsin, Orada ufuk çizgim, burada yanım yöremsin, Beni ruh gibi saran sonsuzluk dairemsin, Çaresizim, çaremsin... Yavuz Bülent Bâkiler.
Seni gördüğüm günden beri, kaç kış geçti bilmiyorum. Ne sayabildim, ne yaşayabildim zamanı… Seninle ya da sensiz geçen her mevsim, bana şimdi bahar gibi. Söylesene… Hangi çöl, sensizliğin kadar kuraktı? Hangi okyanus, gözlerin kadar uzaktı da ben içine düşmedim? Ve şimdi anlıyorum… Senin yokluğun, benim varlığımdan daha iyiydi. Çünkü ben, kendimi hep senin yokluğunda buldum.
Yaprakları izliyorum. Renk değiştiriyorlar: yeşilden sarıya, turuncudan kahverengine. Zamanı geldiğinde direnmiyorlar. Dallarına tutunmaya çalışmıyor, düştükleri için kimseyi suçlamıyorlar. Ağacı da, mevsimi de... hiçbirini. Sadece kabul ediyorlar. Ve bırakıyorlar kendilerini. Belki de mesele bu: her şeyin değiştiğini görmek ve zamanı geldiğınde tutunmak yerine bırakabilmek.