Sultan Abdülhamid
Hüseyin ÇelikYazar:
Hüseyin Çelik
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 54 dk.
Sayfa Sayısı:
208
Basım Tarihi:
Haziran 2025
Yayınevi:
Alfa Yayıncılık
ISBN:
9786254497476
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Sultan AbdülhamidHüseyin Çelik'in 
Fatih Altaylı ile yaptığı bir soyleşisini izledikten sonra kitabı okuma listeme alıp okudum.
Sultan Abdülhamid'in 33 Yıllık ikdidarı dönemini, ikdidara gelişi ve bu uzun ikdidar süresince olup bitenleri anlattığı güzel bir eser.
Kitap içerisinde bir darbeyle gelip, saltanat kurması, despotca tutum sergilemesi, liyakat sahibi kişileri çevresinden uzaklaştırarak koşulsuz biatta bulunanlara yetki vermesi ve şehzadeliği döneminden itibaren korkunc bir mal varlığı biriktirmesi
Konuları yer almakta.
Tahtan devrilişi ile birlikte bu mal varlığının hazineye devri konusuda elbette açıklığa kavuşturuluyor.
Kitapta Özellikle Sultan Abdulhamid döneminde Kıbrıs başta olmak üzere,
Mısır,Tunus,Libya vb bir çok Osmanlı Imparatorluğu toprağının, Türkiye'nin iki katı kadar toprak kaybı ve bunun nedenleri de kitapta mevcut.
Daha Mustafa Kemal Atatürk doğduğu yıl olan 1881 de Duyun umumiye ilanı, 31 Mart Ayaklanması gibi konuları detaylıca öğreniyorsunuz.
KonuyuKonuyu uzatmadan Akp ikdidarının 7 yıl gibi uzun bir süre Milli Eğitim Bakanlığını yapan Sn. Hüseyin Çelik
Doktora tezi için Osmanli arşivlerinde 
Ali Suavi ve Dönemi ni araştırken, Sultan Abdülhamid ile ilgili bilgi ve verilerle karşılaşınca ortaya bu eser çıkmış.
TRT de ki Payitaht Abdülhamid dizisinin gerçeklerle ilgisinin olmadığını da belirtiyor,
Hüseyin Çelik
Tarih, ibret ilmidir. Biz tarihi, geçmişte düşülen hatalara bugün tekrar düşmemek, geçmişteki iyi ve güzel şeyleri ise günümüze ve geleceğimize ışık tutmak için okur ve okuturuz. Ne var ki, okuduğumuz veya okuttuğumuz tarih doğru olmalı. Ders kitapları veya dizilerle süsleyip boyadığımız tarihin, günün birinde boyaları döküldüğünde genç nesiller sonrasında kendisine öğretilen hiçbir şeye, doğru da olsa, inanmamaya başlar.
**Tarih okumak, araba süren bir kişinin arada bir, ihtiyaç oldukçaKiTaPHaNe
Hüseyin Çelik'in Fatih Altaylı ile yaptığı bir soyleşisini izledikten sonra kitabı okuma listeme alıp okudum.
Sultan Abdülhamid'in 33 Yıllık ikdidarı dönemini, ikdidara gelişi ve bu uzun ikdidar süresince olup bitenleri anlattığı güzel bir eser.
Kitap içerisinde bir darbeyle gelip, saltanat kurması, despotca tutum sergilemesi, liyakat sahibi kişileri çevresinden uzaklaştırarak koşulsuz biatta bulunanlara yetki vermesi ve şehzadeliği döneminden itibaren korkunc bir mal varlığı biriktirmesi
Konuları yer almakta.
Tahtan devrilişi ile birlikte bu mal varlığının hazineye devri konusuda elbette açıklığa kavuşturuluyor.
Kitapta Özellikle Sultan Abdulhamid döneminde Kıbrıs başta olmak üzere,
Mısır,Tunus,Libya vb bir çok Osmanlı Imparatorluğu toprağının, Türkiye'nin iki katı kadar toprak kaybı ve bunun nedenleri de kitapta mevcut.
Daha Mustafa Kemal Atatürk doğduğu yıl olan 1881 de Duyun umumiye ilanı, 31 Mart Ayaklanması gibi konuları detaylıca öğreniyorsunuz.
KonuyuKonuyu uzatmadan Akp ikdidarının 7 yıl gibi uzun bir süre Milli Eğitim Bakanlığını yapan Sn. Hüseyin Çelik
Doktora tezi için Osmanli arşivlerinde Ali Suavi ve Dönemi ni araştırken, Sultan Abdülhamid ile ilgili bilgi ve verilerle karşılaşınca ortaya bu eser çıkmış.
TRT de ki Payitaht Abdülhamid dizisinin gerçeklerle ilgisinin olmadığını da belirtiyor,
Hüseyin Çelik
Tarih, ibret ilmidir. Biz tarihi, geçmişte düşülen hatalara bugün tekrar düşmemek, geçmişteki iyi ve güzel şeyleri ise günümüze ve geleceğimize ışık tutmak için okur ve okuturuz. Ne var ki, okuduğumuz veya okuttuğumuz tarih doğru olmalı. Ders kitapları veya dizilerle süsleyip boyadığımız tarihin, günün birinde boyaları döküldüğünde genç nesiller sonrasında kendisine öğretilen hiçbir şeye, doğru da olsa, inanmamaya başlar.
**Tarih okumak, araba süren bir kişinin arada bir, ihtiyaç oldukça
Puan vermedi·208 syf.·
2026 201. kitabı
Abdülhamid, şehzadeliği döneminde ortada fazla gözükmeyerek ticaret yapmayı tercih etmiştir. Koyun, boya ve buğday ticareti yapan Şehzade Abdülhamid, parasını ise ünlü Rum bankerlerden Yorgo Zarifi aracılığıyla işletmiştir. (...) Galata Borsası'yla yakından ilgilenen Şehzade Abdülhamid, buradan hatırı sayılır paralar kazanmıştır..S:.14
Osmanlı’nın son güçlü padişahı olan Sultan Abdülhamid, tarihçiler camiasında ve kamuoyunda genellikle ya kutsallaştırılıp bir saadet devri hükümdarı, “Ulu Hakan” olarak görülmekte ya da hakaret yağdırılan bir nefret objesine, “Kızıl Sultan”a dönüştürülmektedir. Böyle bir ifrat ve tefritçi yaklaşımdan uzak durarak kaleme aldığı bu çalışmasında Hüseyin Çelik, “Sultan Abdülhamid meselesi”ni çeşitli sorular ve cevaplar eşliğinde, tarihsel bilgi ve belgelere dayanarak ama ayrıntılara da boğulmadan, yalın bir dil ve üslûpla tasvir etmeye girişiyor
.Abdülhamid’in doğrularını da yanlışlarını da bilmek isteyenler için tam bir kılavuz. “Tarih okumak, araba süren bir kişinin arada bir, ihtiyaç oldukça dikiz aynasına bakması gibidir. Unutmayalım ki, ön cam dikiz aynasının yüz katı büyüklüğündedir. Ön cama bakıp araba sürmesi gereken bir sürücü, sürekli dikiz aynasına bakarsa arabayı ya duvara ya da bir kayaya bindirir. Bilinmelidir ki günümüzün zayıflık ve eksikliğini geçmiş süslemeleriyle telafi edemeyiz.
Hayallerini, hatıralarının önüne geçiremeyen kişiler veya toplumlar gerçek anlamda başarı hikâyeleri yazamazlar.” “İşin özü mazi düşmanlığı, tarih ve ecdat düşmanlığı ne kadar hastalıklı bir ruh hali ise ‘maziperestlik,’ yani geçmişimizde, tarihte ne varsa bunları kutsama yaklaşımı da o kadar hastalıklı bir ruhun tezahürüdür.”
Tarih severler buyurun Sultan Abdülhamid
Sultan AbdülhamidII. ABDÜLHAMİD ve TAPINMALAR ÜZERİNE BİR İNCELEME
Son dönemi çok güzel özetleyen bu akıcı, sürükleyici ve faydalı kitabı şu alıntıyla çok iyi özetlemiş oluruz herhalde:
"İslamcıların II. Abdülhamid'i kutsaması akla ziyan bir durumdur.
Bunun kaynağı, çok iyi bir şair ama çok kötü bir ideolog olan merhum Necip Fazıl'dır.
Necip Fazıl'ın her zaman duyguları aklının önünde olmuştur.
Bütün hayatı reaksiyonlar üzerine bina edilmiş Necip Fazıl, Kemalizme karşı adeta Hamidizm diyebileceğimiz bir ideolojinin mucididir.
Onun devamında son derece zeki ama bir o kadar da savruk olan merhum Kadir Mısıroğlu özellikle Milli Görüş çevrelerinin tarih şûrunu oluşturan kişi olmuştur.
Adı geçen iki şahsa "üstad" olarak hitap eden bu camia, araştırmalara ve okumalarına dayanarak değil bu iki zatın beyanlarına dayanarak Türkiye'de bir Abdülhamid kült'ü oluşturmuşlardır."
(Sayfa 203)
Kitap benim çocukluğumdan beri savunduğum ilke ve tezleri savunuyor.
Ve kendini dindar olarak tanımlayan ama kim Atatürk ve İslam karşıtı gibi gösterilirse ona tapınan kesimlere hitap eden bir kitap.
Benim açımdan kitabın ve yazarın eleştirilecek yönü ise yazar, tapınmaya, kutsallaştırmaya karşı değil ama Atatürk ve Abdülhamid gibi vasatın da altındaki zorbaların kutsallaştırılmasına karşı.
Yoksa, örneğin "Hz. Muhammed, Said'i Nursi benzeri 'kutsal' şahsiyetler elbette kutsallaştırılabilir!"
Oysa şu kesindir ki, tapınılan bütün şahsiyetlerin Abdülhamid ve M. Kemal'den bir farkı yoktur.
Bütün tapınmaların temeli de insanın acizliği, çaresizliği, cehaleti, korkuları, açlığı ve yoksulluğuna dayanır.
Okuyarak kalın.
Eleştiri
Hüseyin beyin Sultan Abdülhamid'i eleştirmek için cımbızlayarak yazmış olduğu bir eser.Kitabı okurken içindeki Abdülhamid karşıtlığını iliklerinize kadar hissediyorsunuz.Bir siyasetçinin olaylara bu kadar düz bakması da oldukça şaşırtıcı.Son olarak sonuç kısmı gayet başarılı 200 sayfalık içeriği 3 sayfada özetlemiş. Okuyunca bunca sayfayı okumaya ne gerek vardı diye sitem ettirdi...
İğneyi de Çuvaldızı da Kendi Cenahımıza Batiriyorum!
Her şey den önce kitap akademik, bilimsel ve tarih metedolojisine uyan bir kitap değil. Bana göre ise bu bir İTİRAFNAME'DİR. Kitap bilimsel olarak hiç bir kaynak, makale, tez bilgisi vermiyor.(kısmen) Kitap soru cevap şeklinde ilerliyor. Bir sohbet havasi var gibi bu yüzden insani duygularin önde olduğu, algılar yapıldığı bir çalışma. Kendisi ifrat ve tefride düşmeyelim derken resmen Tefrit'in dibini sıyırmış. Bence bu kitabı Sultan Abdülhamid'in şahsında okumakta doğru olmaz. Çünkü bana göre bu kitap kendi cenahıyla hesaplaşma ve yüzleşme ve eleştirmedir. Abdülhamid'in adını kaldırıp yerine başka siyasi isimleri çok kolay konulabilir. Çünkü Hüseyin Çelik'in alttan alttan amacı da bu. Şuan Hamidizm ortaya çıkıp kimin şahsında birleşmişse aslında ona eleştiri için yazılmış.
Bir itirafnamedir derken, Hüseyin Çelik açık açık söylüyor aslında Kemalizme karşı Hamidizm diye bir şey ortaya attık, Kemalistleri yobaz diye yaftalarken kendi muhazakar ya da partili, trol kesimimiz Kemalistlerden daha yobaz çıktı. Herkesi ırkçı diye suçlarken Türk ırkçılığını açık açık yok etmeye çalışırken ırkçılıktan dolayı kendi alimini Kürt diye yerlere göklere sığdıramaması, Şeyhini uçurmak istemesi, dizilerle algı yaratılmaya çalışılması bunların hepsi itirafti.( Hüseyin Çelik'in etnik kökeni Türk değildir.)
Kitap 2023 yılında yazılmış. 5 sene önce olsa aynı şeyi yazar miydi yoksa MEB'DE görev aldığı yıllar böyle bir kitap yazmaya cesaret edebilir miydi? Sanmıyorum. Kendince kendisini aklama ve bazı şeyleri itiraf ederse rahatlayacagini düşünmüş olmalı... şahsi olarak kendisini sevmem Milli Eğitimin bu şuan bu kadar kötü olmasının sebeplerden biri ve surdaki gediğin büyümesinde mesul olan kişilerden biri aslında..
Kitap okunmalı mı? Evet Okunmalı. Ama akademik kitap olarak görmemeli,
ismail küçükkılınç'ın incelemesiTarih
Puan vermedi
''''Gün gelip de eski Milli Eğitim bakanı ve Ali Suavi ve Dönemi adlı doktora tezini numune gösterdiğim akademisyen Hüseyin Çelik'in üzerinden silindir gibi geçmek isteyeceğim aklıma gelmezdi. Sn. Çelik maalesef bu eserde ilim ahlakını biraz ıskalamış. Hüseyin Çelik Bey'in Tayyip Erdoğan ile bir derdi varsa dürüstçe hareket etmeli,laf cambazlığı yapmamalı. Tayyip Bey, Çelik'i görevde tutarken iyiydi de sonradan mı Abdülhamid'e benzedi oysa Tayyip Bey, hep Abdülhamid'i örnek alıyordu.İkbalde yazamadığını idbarda yazmak ayıptır. Çelik, herkesi eleştiriyor ama sıra Said-i Nursi'ye gelince gassalın elindeki meyyit gibi oluyor. Kusura bakmasın, Said-i Nursi için yazdığı "İttihat ve Terakki dönemindeki baskıcı, komitacı uygulamalara sertçe muhalefet etmiş" ifadesi doğru değildir, aksine yalakalık etmiştir. İttihat ve Terakki'yi böyle diyerek harcamaya çalışmak, Bediüzzaman dediği Said-i Nursi'yi de tebcile çalışmak basit bir mürîd ve mutî' tavrıdır. Said-i Nursî, İTC'ye tam bağlılık ile kelleyi kurtarmış biridir. Abdülhamid'in Said-i Nursi'yi tımarhaneye yatırdığı iddiasına gelince, eskiden beri dillendirilen bu iddia bir an için doğru ise helal olsun, aşk olsun Abdülhamid'e. Büyük adammış, "mistik hezeyan" sahibini gözünden tanımış. Malum, İsmet Özel de bir kardinali gözünden tanımıştı. Hüseyin Çelik çok ayıp ediyor, kendisine yakışmıyor, İslamcılığın ne olduğunu; (kimlerin İslamcı olduğunu yazdığı 'Ali Suavi ve Dönemi' kitabına göre de) çok iyi bilmesine rağmen sırf sonradan nükseden Erdoğan alerjisi sebebiyle "Siyasal İslamcı" sakızı çiğnemeye başlamış. Yazık! Kitapta Abdülhamid hakkındaki tespitlerin çoğu doğru iken araya birçok maddî bilgi ve tespit hatası serpiştirmiş, alakasız mukayeseler ve benzetmeler yapmış.
//ESKİ MİLLİ EĞITIM BAKANI VE AKADEMİSYEN HÜSEYİN
Çöküşün Eşiğinde Bir İktidar Aklı: Sultan Abdülhamid
Sultan Abdülhamid, ilk bakışta biyografik bir tarih çalışması gibi görünse de aslında modern Türkiye’de “devlet”, “otorite”, “medeniyet krizi” ve “siyasal meşruiyet” meseleleri etrafında kurulmuş ideolojik bir tartışma metnidir. Kitabı yalnızca II. Abdülhamid’i anlatan bir eser olarak okumak eksik olur; çünkü metnin derin yapısında Osmanlı’nın son döneminden bugüne uzanan muhafazakâr devlet tahayyülünün izleri bulunur. Hüseyin Çelik’in temel meselesi yalnızca bir padişahı savunmak değil, aynı zamanda Türkiye’de uzun yıllar boyunca oluşmuş resmî tarih anlatısına karşı alternatif bir hafıza üretmektir.
Eserin entelektüel gücü, Abdülhamid’i tarihsel bağlam içine yerleştirme çabasından gelir. Yazar, onu yalnızca “istibdatçı bir hükümdar” olarak değil; dağılmakta olan bir imparatorluğun ortasında sürekli kriz yöneten bir siyasal aktör olarak konumlandırır. Bu yaklaşım önemlidir; çünkü klasik Cumhuriyet tarih yazımı Abdülhamid’i çoğu zaman modernleşmenin önündeki engel gibi sunmuş, buna karşılık son dönem popüler muhafazakâr tarihçiliği ise onu neredeyse kusursuz bir “medeniyet savunucusu”na dönüştürmüştür. Hüseyin Çelik bu iki uç arasında görünmek ister; fakat metnin genel tonu dikkatle incelendiğinde yazarın Abdülhamid’e karşı belirgin bir tarihsel sempati taşıdığı görülür. Bu sempati bazen analizlerin önüne geçer.
Kitapta Abdülhamid’in en dikkat çekici yönü, bir “iktidar psikolojisi” içinde okunur. Yıldız Sarayı yalnızca fiziksel bir mekân değil; korkunun, kuşatılmışlığın ve çözülme endişesinin sembolüdür. Abdülhamid’in hafiye teşkilatına, sansüre ve merkezî denetime yönelmesi kişisel paranoyadan çok, imparatorluğun dağılma korkusuyla açıklanır. Bu yorum belirli ölçüde ikna edicidir; çünkü 19. yüzyıl sonu Osmanlı’sı gerçekten de emperyalist müdahalelerin, milliyetçi
Benzerlik
Kitabı okuyunca insan benzerlikleri daha çok fark ediyor
Mesele o dönem Ebü’l Hüda adı verilen bir dolandırıcı islamcı varmış Abdülhamit in yanında
Ebü’l Hüda nin gerçek yüzünü padişaha anlatmak isteyenlere çevredekiler
‘Aman evladım bu konuyu kapat. Sultanımız Ebü’l Hüda efendiyi çok sever.Ebü’l Hüda nın nüfusundan dolayı da işinden olursun’ demişler
Her zaman dediğim gibi tarih tekerrür eder
Abdulhamit
Said i nursiyi övmek için yazılmış bir kitap olarak hissettirdi Bana. Said nuri abdulhamit dönemini ve dünya savaşını ve Atatürk zamanında yaşadığı için sanki gölgelik yapmış. Saidi nuri o kadar mükemmel bir fikir adamiymis ki onu ne Abdul anlamış ne de Atatürk. Halbuki onu dinleselermis ülke tümden kurtulurmus. O da kendini yeni Said diye kitaplarına vermiş. Üstelik de gerçek Müslümanlık bu deel fikri isiginda. Abdulhamiti anlattığı yerler sürekli tekrara takılmış
Puan vermedi·208 syf.·
2025 2. kitabı
Hüseyin Çelik malum sebeplerden dolayı sevmediğim bir kişi... Eseri okurken bu önyargımı olabildiğince göz ardı ettim fakat dikkatimi çeken bazı hususlar oldu. Evvela Çelik bazı çıkarımlarda bulunurken bugünü de içine alan yorumlarını esere katmış, bununla eski partisine ve eski arkadaşlarına mesajlar verdiği açık. Bu tip adamlar mertliğin edebiyatını yapıp mertçe kanaatini açıklamayarak yaşamaya alışkın, bunların en merdi bile merdi kıpti gibidir şu haliyle Abdülhamidle ilgili çıkarımlarını beğendim ama karşısına aldığı eski dostlarına siz değiştiniz bile diyemediği için korkaklığı cari.
Bir diğer husus Said Nursi ile alakalı Abdülhamide olumsuz bakış açısı olan nice Pan İslamist varken Said Nursi gibi ne olduğu belirsiz bir adamın fikirlerine onlarca sayfa ayırması da Hüseyin Çelik'in düşük muhakemesini ve eski partisinin Nurculara bakış açısından siyrıldigini anlatmak için yapılmış kasıtlı bir şey. Sanki kendisine bir sürü soru gelmiş de aralarından en iyilerini seçmiş gibi kitabı soru cevap şeklinde oluşturmuş. Bu niye yapılır? Bir kişinin hayatını baştan sona okuyup uzun boylu bir araştırmaya katlanamayanlar böyle yaparak sırf ortaya bir eser çıksın diye bunu yaparlar. Bizim ahmak Siyasal İslamcılarımıza Abdülhamidin esasta ne olduğunu anlatmak için yeterliyse de döneme hakim zihinler için boş bir eser...
Yazar Hakkında
Hüseyin ÇelikYazar · 14 kitap
1959 yılında Van'ın Gürpınar ilçesinde doğdu. 1983 yılında İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'nden mezun olan Çelik, aynı yıl Yüzüncü Yıl Üniversitesi'ne asistan olarak girdi.
1987 yılında İstanbul Üniversitesi'ne geçen Çelik, 1988-1991 yılları arasında doktorasıyla ilgili araştırmalarda bulunmak üzere İngiltere’ye gitti. Aynı zamanda Londra Üniversitesi School of Oriental and African Studies’te Turkish Politics bölümünde yüksek lisans programına devam etti.
Türkiye'deki ilk siyasi hareket olan Yeni Osmanlılar Cemiyeti ile ilgili araştırmalar yapmak için Belçika, Almanya, Hollanda, İsviçre, Avustralya, İtalya ve Fransa’da bulunan Çelik, 1991 yılında "Ali Suavi ve Dönemi" konulu doktorasını tamamladı. 1992 yılında Yüzüncü Yıl Üniversitesi'nde yardımcı doçent, 1997 yılında doçent olan Çelik, 11 kitap yazdı.
