Hayatım boyunca tek bir düşünceye saplanıp kalmış, monoman insanların her türü hep dikkatimi çekmiştir, çünkü bir insan kendini sınırladığı ölçüde sonsuzluğa da yaklaşmış demektir...
Suskunluğun siyah okyanusundaki cam fanuslu bir dalgıç gibi yaşıyordu insan, kendisini dış dünyaya bağlayan halatın kopmuş olduğunu ve o sessiz derinlikten hiçbir zaman yukarı çekilmeyeceğini ayrımsayan bir dalgıç gibi hatta.
Birilerini sevindirmenin ve bundan sevinç duymanın ne kadar kolay olduğunu hissediyordum:İnsanın kendini açması yeterliydi,insandan insana canlı bir akış başlıyordu hemen,yükseklerden derinlere iniyor, derinlerden tekrar sonsuzluğa yükseliyordu. Sayfa(63) stefan zweıg
OLAĞANÜSTÜ BİR GECE