Gün başlarken hep kendim için güzel gözükmek istediğimi söylüyorum. Ama aslında içimde derinlerde başkalarının bana bakması isteği var.
Aptalca geliyor, birinin bana bakması neden önemli olsun ki?
Ama aslında insanlar baktığında bu sadece bakmak olmuyor. İnsanlar beni görmüş oluyor. Fark ediliyorum.
Etrafıma baktığımda bazıları sohbet ediyor, bazıları gülüyor. Herkes bir yere aitmiş gibi geliyor. Ve ben sadece oradayım. Duruyorum ve ait olduğum yeri arıyorum sanki. Ama birileri bana baktığında, beni gördüğünde bende aradığım yeri buluyorum.
Düşüncelerim bununla uyuşmuyor. Bir yere ait olmak zorunda olmamam gerektiğini biliyorum ama insan bazen mantığı ve duyguları arasında bağ kuramaz. Hissettiğim bir duyguyu yokmuş gibi davranamam.
Ama her şeye rağmen, birilerinin bana bakması iyi hissettiriyor.