Vaudeville
@Vaudeville
ne efendi ne piç, sadece bir hiç.
Bulgaristan
21 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
bir dinozorun elini sıkamadığımı öğrendiğim gün avuçlarımı yüzüme dayayıp hüngür hüngür ağladım
Reklam
başlık : çocuğun ölümü
gözlerini açıp uyandığında bu zamana kadar hiç görmediği bir şey örtmüştü üzerini yeşil, yemyeşil. yattığı karyolanın üstü kapalı ve üstelik tahtaydı. gece lambasını yakmayı da unutmuşlardı, oysa annesi bilirdi karanlıktan korktuğunu. "yağmur mu yağdı acaba, toprak kokuyor anne" diye seslendi ama annesi cevap vermedi. biraz sağa sola kıpırdamak isterken irkildi ve çığlık attı "anneeee! yastığıma böcek girmiş, alır mısın?" fakat annesi duymuyordu onu.
yavaş yavaş hatırlamaya başladı neler olduğunu, bir rüya gibiydi sanki her şey. dün gece hiç görmedi ve tanımadığı kişiler yıklamıştı bedenini, annesi de baş ucunda sessiz çığlıklar içerisinde ağlıyordu. çocuk "anne neden ağlıyorsun!" diye sorduğunda anne yine cevap vermedi. duymadı bile onu.
yutkundu ve "annem neden cevap vermiyor artık küstü mü acaba bana, şimdi onun için mi gelmiyor yanıma" diye düşündü çocuk.
küçücük bedeninin üzerine ağır bir yük bindi aniden, gördüğü 3 dakikalık rüya, 300 yıl yaşlandırmıştı ruhunu. gözleri kapanmaya başladı yavaş yavaş arasından sızan gözyaşlarıyla birlikte ve tekrar daldı uykuya tüm gördüklerinin bir rüya olmasını dileyerek.
Doğanın tüm güçleri ve öğeleri tek bir insana hizmet etmek ve boyun eğmek için el birliği etseler, güneş onun buyruğu üzerine doğsa ve batsa denizler ve ırmaklar onun dilediği gibi aksalar ve toprak ona yararlı olan ya da hoş gelen her şeyi kendiliğinden sağlasa da, gene de ona en azından kendisiyle mutluluğu paylaşacağı ve saygı ve dostluğundan yararlanacağı tek bir kişi verinceye dek o insan mutlu olamayacaktır.
Karşılıklı bir bardak çay içerken kimsenin eli ayağına dolanmıyor artık. Daha ne kadar boktan olabilir dünya ?
Reklam