Bazende sadece uyuyorum içimde koskocaman bi boşluk her uykuya dalıp tekrar uyanışımda o boşlukta düşünüyorum çareyi uyumamakta buluyorum ve zamanla yok olma isteğim artıyor ...sonra hayallerim beliriyor karşımda bi sınıfta öğrencilerimle sohbet ediyoruz mesala ya da bir kız çocuğum var ve şiirle yaşayan bi eşim sonra vazgeçiyorum tüm bunlardan,ölüm daha ağır basıyor ve şimdi aynaya bakmaya bile tahammülüm yok ,ruhum bana inat nefes alıyor..İşte bunada hayat diyoruz .
“Bunu ben halledemem”