İnsan hayatın her anında vardır. Doğumlarda, düğünlerde, bayramlarda, sevinçlerde ve hüzünlerde… Kendi emeğinin, kendi mücadelesinin ve kendi hikâyesinin tam ortasındadır. Fakat bir gün gelir ki, herkesin yanında olduğu o insan, kendi cenazesinde yoktur.
Ne tuhaf bir gerçektir bu… İnsan, hayatı boyunca geleceğe dair planlar kurar, yarınları düşünür, sevdiklerine sarılır. Sonra bir gün ardında hatıralarını bırakır ve onu sevenler son yolculuğuna uğurlar. O ise artık orada değildir.
Ölüm, insanoğlunun bildiği en kesin gerçek olmasına rağmen, kabullenmesi en zor olanıdır. Çünkü sevdiğimiz birinin nefesinin kesildiğine değil, artık sesini duyamayacağımıza, gözlerine bakamayacağımıza ve ona sarılamayacağımıza inanmak ağır gelir.
Belki de ölümün en acı tarafı budur: Bir insanın bedeni toprağa emanet edilir ama sevgisi, hatıraları ve bıraktığı izler yaşayanların yüreğinde yaşamaya devam eder. Bu yüzden ölüm bir son gibi görünse de, sevgi için tam bir son değildir.
İnsan her yerde vardır; ama kendi cenazesinde yoktur. İşte ölümün acı ve inanılması zor gerçeği de tam olarak budur. 🌹🖤