Bazı şeyler, ne kadar istersen iste, senin elinde değildir.
Kalpler aynı anda atmaz, yollar aynı yöne sapmaz, rüzgâr her zaman senin tarafına esmez.
Ve işte tam orada...
Tutmaya çalıştığın şeyi, usulca yere bırakmayı öğrenirsin.
Oluruna bırakmak, vazgeçmek değildir aslında.
Kabullenmektir.
Hayatın sana öğrettiği en sessiz ama derin derstir bu.
"Ben elimden geleni yaptım" diye bilmenin huzurudur.
Ve sonra derin bir nefes alırsın...
Biraz canın yanar, biraz gözlerin dolar belki ama...
İçinde bir yer, artık savaşmadığın için teşekkür eder sana.
Çünkü bazen....
En güçlü insanlar,en çok mücadele edenler değil,
Oluruna bırakmayı bilenlerdir...
Ürkek gözlerimiz soluğumuz kısık .
Vakit Nisan ortasında bir gece mehtap görmedik henüz bir yürek olduk karanlığın sesini dinliyoruz çığlık çığlığa kafamızın içerisi ..