Vecihe Kara
@Vecihe_Kara
okuyorum öyleyse var mıyım
167 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
hiçbir düğüne benzemiyor onunki çünkü herkesin düğününden apayrı bir yerde başlıyor. zeyn ortaya atıldığında tüm gözler ona dönüyor. ama zeyn, tüm bu neşesinin ortasında yalnız bir kişi için ağlıyor.
Reklam
hiçbir şey anlamakla, bir şeyler anlamak arasında gidip geldiğim, bir solukta okunan fakat uzun soluklarla anlaşılacak olan bir eserdi.
kitapta, "resim nedir, nasıl görülür, görürken ne olur, görmenin hakikati nedir, gördüğünü gösteren ressam resim yaparken hangi derinliklere dalar" gibi sorulara cevap bulunabilir demek isterdim ama çok bir şey anlayamadığım bir eserden böyle sorular üretebilmek kendi uydurmam da olabilir. soyut bir şeyler var, somutlaştırıp basitleştirmek için yeterli değil okuduklarımdan anlamaya çalıştıklarım.
tüm karmaşıklığına rağmen düşünmediğim taraflara pencereler açtı.
onu, anlayabilecek bir kafayla yeniden okumak isterdim.
bir oturuşta okuyup bitireceğimi beklemiyordum ama bir oturuşta okuyup bitirdim. kendini kaptırtan bir akışı var, meraktan çok; sohbetin doğallığından sonuna kadar gitmiş bulundum.
iyi miydi? iyiydi.
çok mu iyiydi az mı iyiydi bilemem ama, okumam gereken zamanda okuyup geçtim, iyi hissettirdi.
çevirmenin de dipnotlarda kitaba katılışı sohbeti büyüttü bu arada. yeni şeyler öğrenmek, kitabını okuduğun kültür hakkında fikir sahibi olabilmek güzeldi.
kitaptaki hikayeler neyden bahsediyordu peki? bir yazardan ve onun yazdığı ilginç, üzücü, kafa karıştırıcı, başı ve sonu birbirini yutmuş öykücüklerden. her birinde bir senaryo vardı merkezde, kurgu olduğu daima hatırlatılan fakat doğal akıştan manzaralar gibiydi de anlatılar.
hepsini okura anlatıyor gibi ama aslında kafasında kurgularken okuru da dahil ediyor demek daha doğru gözüküyor. okur ise tek başına katılmıyor, çevirmeniyle birlikte varlık buluyor.
iki saatte okunup bitiyor hepsi.
güzel miydi? güzeldi.
yine okunur muydular? neden olmasın, bazen geri dönüp hatırlamak en doğalı değil midir?
