Çok zor ! Öyle hacimsiz seviyorsun ki ne kadar seversen sev boşluğu dolmayacak ve senelerdir haber alamadığın halde eskiye dair satırları dün yazılmış gibi okuyarak defalarca ilk kez okurcasına. Sonra durup gerçeği aynada parçalayıp,yalan söylüyorsun dercesine gökyüzüne bakıp iki damla gözyaşını yanaklarına yolcu ederken kulaklarını çınlatan o ezgiye boylu boyuna yaslanıp okursun, özlersin, ağlarsın,yerli yersiz tebessüm edip gökyüzüne bakarsın.Gün aydınlanırken film en güzel yerinde dramatize olur...
S.T