Modern dünyanın kendine özgü ârafında kapitalizmin yarattığı ve sürdürdüğü her adaletsizlik neden-sonuç ilişkisi çerçevesinde düşünülebilecek çizgisel bir zaman anlayışına dayanır.Bunun karşıtı buna meydan okuyan eylem ise sevmektir.
Beşeri zamanın nasıl geçtiğinin farkında olması gerekir bir odanın.Aksi takdirde ruhunu kaybetme riski vardır.Daha doğrusu sessizliğinin ruhsuzlaşma tehlikesi doğar.