"Hiçbir zaman unutmamalıyız ," dedim. "Çevremizdekilerin neşesini paylaşıp , onlara neşe katmayacaksak , onlardan uzak durmalıyız ! Onların ruhları zalim bir tutkunun eline düşünce ya da kalpleri kederle dolunca , onları ufacık da olsa rahatlatabiliyor muyuz ?"
"Sonra ölümcül bir hastalık , ona erkenden ölümü getirdiğinde ve onun cansız bir şekilde uzanıp , önünde yok olduğunu izlediğinde, donuk gözleri semaya bakar ve ölüm yavaş yavaş onu alırken , onun ayakucunda bir suçlu gibi beklersin . Servetinin onu kurtaramayacağını bilirsin ve bu acı gerçek içini acıtır . Yok olan ruha bir anlık güç ya da azıcık teselli vermekten bile yoksundur."