Kadere meydan okumanın çok çeşitli yolları vardır ve neredeyse hepsi de boşunadır ve en kötüsünün olacağını düşünmeye mecbur kalırken en iyisinin olacağına inanmak ise bu yolların en sıradanlarındandır.
"Ne zaman ay ışığında yürüsem , hep sevdiğim ve ayrılmak zorunda kaldığım kişiler gelir aklıma . Ölüm ve gelecek ile ilgili düşüncelerle kaplanırım . Yeniden yaşayacağız Werther!"
"Birbirimizi yine göreceğiz."
"Hiçbir zaman unutmamalıyız ," dedim. "Çevremizdekilerin neşesini paylaşıp , onlara neşe katmayacaksak , onlardan uzak durmalıyız ! Onların ruhları zalim bir tutkunun eline düşünce ya da kalpleri kederle dolunca , onları ufacık da olsa rahatlatabiliyor muyuz ?"
"Sonra ölümcül bir hastalık , ona erkenden ölümü getirdiğinde ve onun cansız bir şekilde uzanıp , önünde yok olduğunu izlediğinde, donuk gözleri semaya bakar ve ölüm yavaş yavaş onu alırken , onun ayakucunda bir suçlu gibi beklersin . Servetinin onu kurtaramayacağını bilirsin ve bu acı gerçek içini acıtır . Yok olan ruha bir anlık güç ya da azıcık teselli vermekten bile yoksundur."