sen yüklerini sırtıma yükledikçe ben taşımaya devam ederdim. sonra bir gün yoruldum. ve bunca yolu seninle yürümeme rağmen yalnız başıma devam ettiğimin farkına vardım. oradaydın ama bana hiç hissettirmedin orada olduğunu. hani, herkes bana karşı çıksa da yanımda duracaktın ya. o gün herkes yanımda, bir tek sen karşımdaydın..
sesinle, yürüyüşünle, sevdiğin renklerle, haritada düşlediğin yerlerle, merak ettiğin insanlarla, yüzünde sürdürdüğün neşeyle ve mırıldandığın şarkılarla tam anlamıyla kendin gibi olduğunu fark etmek ne güzel. evin yolunun bile sana benzemesi. öyle değilken bile öyleymiş gibi.