20'lerinde çok sevdiğin ve vazgeçemem dediğin şeylerden 30' larında nasıl kolaylıkla vazgeçebildiğini..
30'larda çok önem verdiğin şeylerin aslında 40'lar da o kadar da mühim olmadığını anlamak gibi...
En nihayetinde gün geliyor ve "Ben böyleyim " diyorsun.
Kendinle barışıyorsun.
Ruhu ile konuşan insanları seviyorum, yaşadığı yerlere kendi izini bırakanları, inadına hep kendi kalanları, kimseye benzemeyenleri, olmaya çalışmayanları, ne düşündüğünü hissetmediğiniz için hep keşfedilecek tarafları olanları, centilmen ve zevk sahibi olanları...
Gülen, çok gülen insan seviyorum. Neşelisinden en neşelisinden. Ve dalga geçebilen kendisiyle. Sıkıntılarını bile gerektiğinde ti 'ye alıp çok düşününce bir şey değişmeyecek diyenleri. Bir de tüm bunların yanında olması gerektiği yerde ciddiyetini koruyanları.