Çok üzgün ve yorgun hissediyorum,kimsenin beni anlayacağını düşünmediğim bir halde bu satırları kimsenin beni bilmediği bir yerde yazıyorum..
Umrumda mı? evet, maalesef ki evet..
Her şeyi bu kadar önemsiyor olmaktan nefret ediyorum,her şeyi ve herkesi bu kadar değerli görmek,unutulunca o kadar canımı yakıyor ki..
Değerini bilemedim diyip hatayı yine kendimde görmekten nefret ediyorum. Bu saatte ağlıyor olmaktan da nefret ediyorum..
Ne kadar çok nefret ama aslında öfke duymuyorum sadece hüzün var , pişmanlık biraz da..
Boğazımda bir düğüm ve çözemiyorum, çok kayıp hissediyorum,aşık değilim ama değer vermek ne biliyorum vee kaybettim.
Kaybetmek, peki bir daha tekrar nasıl toparlanacağım, her şeyin benim hayrıma ilerlediğine bu kadar inanıyor iken yine de yüreğinin acıyla dolmasını engelleyememek..
Bazı geceler uyuyamıyorum, çok korkak biriyimdir çünkü ve yalnızlık bu hayatta en korktuğum şeyken kendimi derin bir yalnızlığın içinde buldum halbuki ben buna doydum sanıyordum, babamı kaybettikten sonraki yalnızlığın ıstırabı,annem babam hayattayken bile beni başkasının büyütmüş olmasının tek başınalığı ,ait olamama hissi , fazlalık gibi..
Ben doydum sanıyordum bu imtihana , aştım sanıyordum ama hâlâ bu kadar korkuyorken demek, öğrenmem gereken bir şeyler daha var..
Bunları paylaşmayı kim olduğum bilinmeden istiyorum ,neden bilmiyorum ama sanırım sosyal bi varlık oluşumuz ve benim birilerinin okuyabileceği düşüncesiyle sonunu getirmem gerektiğini düşünmem için paylaşmayı seçiyorum..
Biraz rahatladığımı hissediyorum, ağırlıklardan kurtulmuş gibi, ona anlatamıyorum/anlatamadım ama buraya anlatıyorum.. içimi dökmek neden bu kadar zor,kendin olmak ?..
Elhamdülillah, şu anda olan,olacak ve olmuş olan her şey için hamd olsun, elhamdülillah alâ külli hâl..
Bu da geçecek ve yüreğimin