Serhat
@VersoStelle
𝑨𝒅 𝑨𝒔𝒕𝒓𝒂 𝑬𝒕 𝑼𝒍𝒕𝒓𝒂
“𝐈𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐞𝐧𝐝, 𝐢𝐭 𝐝𝐨𝐞𝐬𝐧’𝐭 𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐦𝐚𝐭𝐭𝐞𝐫.”
2 Temmuz 2001
49 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Benim olan bu yürek bile hep tanımlanamaz kalacak benim için. Varlığım konusunda vardığım bu kesinlikle, bu güven vermeye çalıştığım öz arasındaki çukur hiçbir zaman dolmayacak. Kendi kendime yabancı kalacağım hep.”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“İnsan düşüncesinin bir anlam taşıyabilecek biricik tarihini yazmak gerekseydi, yapılacak şey birbirini kovalayan pişmanlıkların ve güçsüzlüklerinin tarihini yazmak olurdu.”
Bu kanıların sık sık gülünç düşürülen sonucu, kendi kendilerini yıkmalarıdır. Çünkü her şeyin doğru olduğunu söylemekle, karşıt kesinlemenin de doğru olduğunu kesinleriz; bunun sonucu olarak da kendi savımızın yanlış olduğunu (çünkü karşıt kesinleme onun doğru olabileceğini benimsemez) kabul etmiş oluruz. Her şeyin yanlış olduğu söylenirse, bu kesinleme de yanlış olur. Yalnız bizimkine karşıt olan düşüncenin yanlış olduğu ya da yalnız bizimkine doğru olduğu bildirilirse, o zaman da sonsuz sayıda doğru ya da yanlış yargıyı benimsemek zorunda olduğumuzu görürüz. Çünkü doğru bir kesinlemede bulunan kimse, aynı zamanda onun doğru olduğunu da söylemiş olur; bu böylece sonsuza kadar gider.
-𝐀𝐫𝐢𝐬𝐭𝐨𝐭𝐞𝐥𝐞𝐬
Gerçekten önemli olan bir tek felsefe sorunu vardır, intihar. Yaşamın yaşanmaya değip değmediği konusunda bir yargıya varmak, felsefenin temel sorusuna yanıt vermektir.
Kendini öldürmek, bir anlamda, melodramlarda olduğu gibi içindekini söylemektir. Yaşamın bizi aştığını ya da yaşamı anlamadığımızı söylemektir. Ama örneklemeleri fazla ileri götürmeyelim de bilinen sözcüklere dönelim.
Yalnızca “çabalamaya değmez” demektir kendini öldürmek.
Yaşamak hiçbir zaman kolay değildir kuşkusuz.
Birçok nedenlerden dolayı yaşamın buyurduklarını yapar dururuz, bu nedenlerin birincisi de alışkanlıktır. İsteyerek ölmek, bu alışkanlığın gülünçlüğünün, yaşamak için hiçbir derin neden bulunmadığının, her gün yinelenen bu çırpınmanın anlamsızlığının, acı çekmenin yararsızlığının içgüdüyle de olsa benimsenmiş olmasını gerektirir.