Funda Yıldırım
@Vetyogini
3 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Karıncaların Günbatımı1000Kitap
İnceleme spoiler içerir.
Kendi eseri olarak dört romanı ve içlerinde Gorki, Jack London ve Balzac gibi edebiyat devlerinin de eserlerinin de bulunduğu Türkçe çevirilerini bizlere hediye eden gazeteci, çevirmen ve yazar Zaven Biberyan’dan bu kadar geç haberdar olmak bir kayıp gerçekten.
“Karıncaların Günbatımı” dört romanından biri ve 1970 yılında Ermenice Jamanak gazetesinde 294 gün tefrika olarak yayınlanıp yazarın ölümünden birkaç hafta evvel roman olarak basılmış. Eser 1998’de Türkçe’ye “Babam Aşkale’ye Gitmedi” adı ile çevrilmiş ve “Karıncaların Günbatımı” adı ile 2007 de daha önce çevrilmeden bırakılan bazı paragraflar da eklenerek tekrar basılmış.
Karıncaların Günbatımı çok katmanlı bir roman. İlk bakışta 1950’li yılların politik ikliminde, Varlık Vergisi sebebiyle ekonomik büyük bir çöküntü yaşayan, ardından çöküşün dalga dalga yayıldığı bir ailenin öyküsü gibi görünüyor. Bu kısımlarda yapılan haksızlığın derinliğini iliklerinize kadar hissettiriyor Biberyan, ancak bunu hissettirirken ajitasyona veya politik sloganvari basit yollara sapmıyor. İnsan olma durumunu ve çıplak gerçekliği basit bir biçimde seriyor gözünüzün önüne.
Romanın ana karakteri, varlıklı ve aristokrat bir ailenin oğlu olarak askere giden Baret, 3,5 yıl boyunca Anadolu’nun birçok yerini Nafıa olarak dolaşırken tam bir yıkım yaşıyor. (Azınlıkların, askerlik görevini ancak ağır işçi (taş kırma, yol yapımı vs.) olarak yapabildikleri bu süreç Nafıa olarak adlandırılıyor.) Üç buçuk yıl en ağır şekilde örselendikten sonra öfke dolu Baret’in dönüşü ise, onu daha korkunç bir gerçeklikle yüzleştiriyor. Varlık ve lüks içinde yaşayan ailesi Varlık vergisi sebebiyle her şeyini kaybetmiş, sefalet içerisinde. Öfkesi yüzünden ailesi ile iletişim kuramaması, babasının her şeyi bırakmış hali, hastalığı, annesi
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Orta MalıEdebiyat
İnsanlık tarihini ileriye gittikçe, her nedense, insanların vizyonunun, fikirlerinin gelişip özgürleşeceği yanılgısına kapılıyoruz hep. 1800'lerin sonu, 1900'lerin başı İstanbul'unu hayal ederken Salahaddin Enis'in kaleminden dökülenlerin yanından bile geçememiş hayal gücüm. Öylesine renkli ve çok kimlikli, uçlarda dolaşan bir İstanbul ki anlatılan okudukça ne kadar da bağnaz olduğum duygusu kapladı içimi.
Orta Malı'nı okumanın en değerli yanı, romanın bir çok eski sözcükle bezeli olmasına rağmen o sözcüklere hemen ısınmak, anlamak oldu benim için. Bir şekilde o dünyanın içine çekildiğimi hissettim. Müthiş lezzetli, elimden bırakamadığım bir roman.