Öncelikle karamsarlık ve mutsuzluğun simgesiydi siyah. Evet, bu nedenle giydim. Sonra geceye karışmanın ve şiddetin rengiydi. Bu nedenle de giydim. Sonra renkli insanların yanında entelektüel olanı gösterdi siyah. Pembe kazaklı bir insanın hayat felsefesi merak edilmez! Ve bu nedenle de giydim. En son da kan lekeleri üzerinde kuruyunca görünmez ve daha da önemlisi zayıf gösterir ki ben bütün bu nedenlerden dolayı giydim.
Reklam
Doğruları, prensipleri olan insanları hep sevdim. Onlara imrendim. Eğer kendime bu kadar yalan söylemiyor olsaydım bende onlar gibi olurdum. Ama her sabah edindiğim bir doğruyu on iki saat sonra, gecesinde yerle bir ettiğim ve üstelik bunu yapmama da son derece mantıklı, inandırıcı bahaneler bulabildiğim için sadece stili olan bir adam oldum ben.
Bir hiç olmak için gelmiştim dünyaya. Ve ismini koyamadığım çark dönüyordu. Durdurmanın imkanı ise gözükmüyordu ufukta. Bir yudum alkolde kusacağımı biliyordum, sanki hayatım boyunca hiç içmemişim gibi.
Bir insanın yalnızlığı üzerine söylenecek o kadar söz vardır ki! O kadar büyüktür ki yalnızlık. O kadar kalabalıktır ki. Dünyayı dolduran canlılardan uzak bir hayat yaşamak ya da binlerce beden arasında olup hiçbirini dinlemeden ilerlemek. Hepsi de yalnızlığın türleridir. Hapishanelerdeki tek kişilik hücreler, bazılarını delirtip kendi isimlerini bile unuttururken, bazılarını da Tanrı!ya dönüştürür.
Ama bil ki, zihin cehennemindir. Sonsuza kadar yaşayacak. Senin gibi. Öldüğünde ise, sen orada olmayacaksın ne yazık ki!
Reklam