Wolfram’ın okuduğum ilk kitabı, kitap felsefi bir kategoride yer alsa da küçük bir çocuğun babasıyla olan dialogları halinde ve babasının çocuğuna cevap vermekte felsefeden yararlanmasıyla ele alınmış.
Kitapta en çok insanın gölete taş atan ve cup eden sesine kulak vermesi ve yapay zekanın günümüzde hakim olduğunu düşündürüp, insanın bir makine olduğu, bu makinanın gölete taş atıp cup edişini dinlediğini, bu makinanın bozulmuş olduğunu servise verilmesini gerektirdiğini düşündürmesi dikkatimi çeken bir nokta idi.
Aklımda olan ve iyi-kötü davranış konusunda dile getirdiğim bir soruyu paylaşmak isterim: Küçükken kaldırımdaki karıncaları neden ezerdik?
Gölete taş atmak müzik, resim yapmak, deney yapmak ve meditasyon; tek bir taş atışında sanat, teknik ve doğa bir arada. Dikkatli bakılacak olursa yüksek bir ahlak anlayışının gizliliği de görülüyor senin oyununda. Her daireyi bir başka dairenin izlediğini idrak etmekten başka nedir ki yaşam?
Seni dizayn ettirmiş olsaydık, tanrılığa oynamış olurduk, şaşmaz yanılmaz olduğumuz ilan ederdik, senden üstün olduğumuzu düşünür kibirlenirdik; senin ne istediğini sormadan kişisel yapın ve bütünlüğün, kişiliğin hakkında karar verirdik! İpoteksiz büyümeni, kendi yolunu bizzat tayin etmeni istemiştik; senin hikâyenin yazarı olmak istememiş, senin kendi hikâyenin yazarı olmanı istemiştik.