“O halde esprilerin birinci şahısta nasıl biçimlendiğine dair şu varsayımı kabul etme konusunda anlaşalım: Bir bilinç öncesi düşüncesi bir an için bilinçdışı bir revizyona tabi tutulmakta ve ortaya çıkan sonuç da bilinçli algı tarafından derhal kavranmaktadır.”
“İncelikli bir müstehcen espriye güldüğümüz zaman bir köylüyü güldüren kaba bir müstehcenlik örneğiyle aynı şeye gülmüş oluyoruz. Hazzın kaynağı her iki durumda da aynıdır. Yine de kaba bir müstehcenlik karşısında gülmeyi hiçbir zaman kendimize yediremiyor; sadece mahcup oluyor veya o şey karşısında tiksinti duymuş gibi davranıyoruz. Sadece bir espri yardımımıza koştuğu zaman gülebiliyoruz.”