Bu yaşam beni artık sıkmaya başlamıştı. Ümitsizliğe benzer bir hüzün çökmüştü içime. Ama bilmem neden, bunu gizlemek istiyor, herkese ve her şeye karşı isteksiz ve dayanılmaz derecede kaba ve hırpalayıcı davranıyordum.
"Biliyor musunuz,iyi bayan,ben çok yalnızım...Bu dünyada hiç kimsem yok!..Bilirsiniz yalnız insan susar ,ancak bir gün bardak dolunca taşıverir.Ruhunda biriken şeyler ansızın ortalığa dökülmeye başlar .Bunu kendisi de anlamaz kişinin.O zaman da ağaçlara bile konuşmaya başlarsınız farkında olmadan."