Günden güne, bir şeyler oluyordu bana: Otursam oturamıyorum, okusam okuyamıyorum, çalışsam çalışamıyorum, bazen gülüyorum ve nineme ters gelen bir şeyler yapıyorum, bazen de sadece ağlıyorum. Sonunda iyice zayıfladım ve az kalsın hasta oluyordum.
...ben böyle zamanlarda sanıyorum ki, hiçbir zaman gerçek bir yaşam yaşayamayacağım; çünkü bana öyle, bütün inceliğimi, şimdiye, gerçekliğe ait bütün duygularımı kaybetmişim gibi geliyor; çünkü sonunda, kendi kendimi lanetlemişim; çünkü fantastik gecelerimin ardından üzerime hayal kırıklığı anları çullanıyor, ne kâbus!