Virginia
@Virginia
89 okur puanı
Ağustos 2015 tarihinde katıldı
Puan vermedi·308 syf.·
2018 17. kitabı
Reklam
Pencereyi kapatmak üzere kalkıyorum. Yağmur yağıyor; sessiz, sürekli bir yağmur. Birden ağlamaya başlıyorum.
“Neden ağlıyorsun?” diye soruyor bir ses.
“Bilmiyorum,” diye yanıtlıyorum. “Mutlu olduğumdan belki de.”
İmgelemlerimizin içi ışırdı şairlerle anlamdaş bu mekânların önünde dönüp dolaşırken. Tek arzumuz yakınlarında olmaktı yazdıkları, kavgaya tutuştukları, uyudukları yerlerin.
Doğru kitap bir tür rehber görevi görebilir, yolculuğun gidişatını belirleyebilir, hatta seyrini değiştirebilir.
Her şey bir cam parçası üzerine yazılıydı sanki. Aşkın parıltısı değildi kızın sahip olduğu, harap olmuş bir kuşun yüzüydü.
Reklam