Işıklar sönünce rahat bir nefes alır, sinemanın yalnız insanlar için eşsiz bir icat olduğunu düşünürdüm. Sevgilileriyle, arkadaşlarıyla ya da aileleriyle filmi izlemeye gelmiş mutlu insanları aklımdan çıkarmaya çalışırdım. Karanlığın içinde hepimiz eşitlenirdik.
Bazen olur aslında, bir şey yaşarım, bir deneyim ya da bir an... tuhaftır, çok derinlikli bir yanı vardır ama bir romanın ya da filmin içinde olmadığım için hızla yok olup gidecektir, keşke başkaları da bu ânı görseydi diye üzülür, bir roman kahramanı olmadığıma, sıradan, biyolojik, gerçek bir insan olduğuma hayıflanırım.