”Annen seni kurtarmak için öldü. Voldemort’un anlayamayacağı bir şey varsa o da sevgidir. Annenin sana olan sevgisi kadar güçlü bir sevgi ne derin izler bırakır, bunu anlayamaz. Yara izine benzemez bu, gözle görülmez… böylesine yürekten sevilmek, seven insan gitse bile, bizi sonsuza kadar korur. Tenine işlemiştir bu."
"Ama bizim yolculuğumuz farklıydı. Ulusal karakterdeki doğru, gerçek ve iyi olan her şeyin klasik bir olumlamasıydı. Bu ülkedeki yaşamın sunduğu müthiş olasılıklara karşı apaçık, fiziksel bir selam duruşuydu - ama sadece gerçek bir ruha sahip olanlar için. Bizse ağzımıza kadar ruhla doluyduk."
"Şu anda tüm angarya beyinde, pusuya düşürülüp bir an için paniğe kapılan eski bir asker gibi bu yeni uyarana göre kendini ayarlıyor, kendini biraz toparlasa da kontrol kesinlikle onda değil, dayanmaya çalışıyor, bunun kesileceği bir anı beklese de işlerin daha kötüye gideceğini biliyor..."
"Devam etmemi sağlayan şey de bu iki kutup- bir yanda ele avuca sığmaz bir idealizm, öte yanda her an kötü bir şeyler olabileceği hissi- arasındaki gerilimdi."