Ficino'ya göre aşk "bulaşıcı hastalıkların en fenasıdır" .Bir "dönüşümdür". "İnsanı kendi doğasından çıkararak yabancılaştırır ve beraberinde yabancı olanı getirir." Negatifliğini meydana getiren de bu dönüşüm ve yaralanmadır. Günümüzde aşkın giderek pozitifleşmesi ve evcilleşmesi ile birlikte bu dönüşüm tamamen kaybolmaktadır. Kişi kendiyle aynı kalır ve Başka'da sadece kendi tasdiklenişini arar.
Bugün gereksinim, tatmin ve hazdan başka bir şey ifade etmeyen aşk, Başka'nın geri çekilmesi ve gecikmesine tahammül edemez. Arama ve tüketme makinesi olarak toplum, bulunamayan, ele geçirilemeyen ve tüketilemeyen namevcuta yönelik arzuyu lağveder.
Bu krizler yaygın kabul gören kanının aksine kapitalizmin bir din olmadığını açıkça gösterir çünkü her din borçla ve borçtan kurtulma ile iş görür. Kapitalizm ise sadece borçlandırır.