Ruhunun ihtiyacı olan şeyi ona yine ancak sen verebilirsin. Kimse senin beklentilerini karşılamayacak. En fazla, kendi yollarında yürürlerken, sana yürüdüğün yolda sessizce eşlik edebilirler.
Önümden yürüme, seni takip edemeyebilirim.
Arkamdan yürüme, sana yol gösteremeyebilirim.
Sadece yanımdan yürü ve arkadaşım ol.
Bir ağacın yağmurda ıslanmış kabuğunu koklamayalı ya da onu okşamayalı ya da ona sarılmayalı ne kadar oldu, sevgili arkadaşım? Peki neyi bekliyorsun? Çok uzağa gitmene gerek yok. Hatta kendi şehrinde bir bahçede yürüyüş yapmak bile seni kaybettiğin havaya geri sokabilir.
Toprakla temasta olunca, "onun sen olduğunu" hissedeceksin. Doğa sana, ona ait olduğunu ve sevildiğini hissetmen için hiçbir şey yapmana gerek olmadığını söyler. Bir su kaynağı sana su verir, temiz hava solursun ve bir Hint atasözünün de ifade ettiği gibi, "Ağaç, gölgesini oduncudan bile esirgemez."
Neşe seni hiçbir zaman terk etmedi arkadaşım. Her ne kadar bunu görmemekte ısrar etsen de o her zaman oradaydı, özgür kalmak için izin almayı bekledi.
Sana kucak dolusu sevgilerimi gönderiyorum.