Herkes kendi köşesine çekilmiş,kendi acılarıyla kıvranıyor.Kimi birini özlüyor,kimi birinden gidiyor,kimi birileriyle konuşuyor,kimi sokakta tek başına yürüyor,kimi hayatındaki en büyük hatayı yapıyor,kimi hayatındaki en mutlu anı yaşıyor.Kimi kimi… Herkes kendi acısında kıvranıp yardım eli bekliyor.Kimi acının başında kimi acının derininde.Daha çok bu vakitler de.Ay'ın bile yalnız olduğu bu vakitlerde.Acıların canlandığı vakitler bunlar.Dışarıya bakıp uzun uzun dalınan vakitler.Gelene de gelmeyene de ağlanan geceler.Ağaçların hüzün melodisiyle sallandığı vakitler.İnsanların acılarına sığamadığı saatler.
“Hayat insanı her şekilde sınar. Bazen vazgeçmen gerekir, bazen düşmen. Umutla girdiğin yollardan bir sokağa çıkmaman gerekir. Acıya karşı hissizliği öğrenmek için. Olmadığında zorlamamak için. Bazen büyümek gerekir. Yokuşlardan düşmek, tekrar ayağa kalkabilmek için.”