Kitabın nasıl başladığı yada nasıl bittiğinin bir önemi yok benim için. Ben okurken yeterince yaşadım anlatılan Meleknaz'ın hayatını. Şengal dağında kendi sütüyle yaşama karşı direnen ve kimseden merhamet beklemeyen bir ezidi olmanın gururunu yaşadım kitapta. Ne kadar da az biliyoruz Ezidilieri ne kadar da hor görüyoruz kendi dinimizden olmayanları en önemlisi de ne kadar kibirli insanlarız ki Ortadoğu insanını kabullenemiyoruz vatanımızda. Batıyı eleştirmiyorum çünkü onlar yeterince karanlık dönemleri geçirdiler bugün için bence bizim ödeyeceğimiz bedellerin sonundayız artık dini dili ırkı nolur sa olsun insan olmayı öğrenmeliyiz. İyi ki okuduğum kitaplar arasındasın Huzursuzluk..