Həyatımızı da bəzən diqqət etmədən yaşayırıq. Həyatın özünə, başımızın üzərindəki mavi səmaya, işıq saçan Günəşə, yaxınlarımıza, baş verən hadisələrə tam biganəliklə. Həyat da bu cür dadsız və mənasız ötüb keçir.
Çoğunluğu zamanın büyük bir bölümünü yaşamak için kullanıyor, geriye kalanı ise, özgür oldukları küçük zaman diliminden öyle korkuyor ki, ondan kurtulmanın her türlü yolunu deniyor. İşte insanın değişmez yazgısı!
Ən böyük paradoks bax budur da: müdrik və elmli insanlar özlərini heç nə bilməyən hesab etdikləri halda, cahil axmaqlar özlərini hər şeydən başları çıxan müdrikvə alim hesab edirlər.