Neval eroglu
@Vuslat1960
Şu anda okuduğu kitaplar
İyi bir Ahmet ÜMİT okuyucusu olarak üzülerek söylüyorumki bunda diğer kitaplarının tadını alamadım. Evet özellikle sonlara doğru büyük bir heyecan oluşturuyor ama o kadar çok betimleme gereksiz bilgi var ki kitabın yarısını kapsıyor diyebilirim bu da biraz sıkıyor. Siyasi, derin devlete giden konular tek taraflı bakılıp genel bir bakış açısını oluşturmuyor. Polisiye roman yazıp bütün polisleri kötüleyip iyi polis yok gibi gösterilmeside farklı bi bakış:))
Reklam
Kitabı aldığımda hedefim hemen okumaya başlamaktı ama nasip olmadı. Ve bu dönemde okumamda bir tesadüf değildi. Bugün babam vefat edeli dört yıl oldu. Dile kolay dört yıl bu süreçte her şeyin ne kadar dile kolay geldiğini anladım..Kitabın her sayfasını gözlerim dolu dolu okudum. Ölümü, özlemi, hastalıkla mücadeleyi o kadar içten anlatmış ki o dönemi tekrar tekrar yaşadım. Babam öldü işte ben o zaman büyüdümAslında bir solukta bitirebilirdim ağlamaktan devam edebilseydim..Kişisel bir roman herkesi aynı derecede etkilemeyebilir babası sağ biri ne kadar etkilenir bilemiyorum? Babanız ve anneniz sağsa gidin sarılın, uzaksa arayın, küs iseniz barışın sevdiğinizi söyleyin gün gelir seslerine hasret kalabilirsiniz bu acının tarifi yok…
Stefan Zweıg kitapları benim için mola demek:) Kalın kitaplardan sonra kısa hikayeleri keyif veriyor;)
.
Fransız ihtilali yıllarında Soyluların ezdiği halk ın intikam duygusuyla yaptıkları devrim sonucunda sözde mahkemeler sonucu “Aziz Giyotin” adını verdikleri aletle idam edip, bundan mutluluk duyan “giyotine şarap lazım” diye gülüp eğlenenler kesimi anlatan roman insanı ürpertiyor. Zalim kim diye düşünür oldum .
İlk 150 sayfalarında konuda kopukluklar yaşasamda bitmesini istemediğim ama sonunu merak ettiğim bir başyapıttı. Aşk, dostluk, hüzün, acı, açlık,fedakarlık gibi bir çok konuyu yazar o kadar güzel anlatmış ki sonu mutlaka şaşırtacaktır. Mutlaka okuyun
Ahhhh be Osman..:(
Üç serilik romanın son serisi olan Osman’ın iç dünyasına yolculuk yapıyorsunuz. Osman’ın sonunu hazırlayan eşi mi arkadaşları mı yoksa Osman’ın oblomovluluğu mu? Hepsinin birleşimi belkide;) Yer yer kızsamda üzülmeden geçemedim Osman’ı okurken ruhu hiç büyümemiş bir çocuk gözümde canlandı. Serinin en akıcı ve duygusal kitabıydı.
Reklam