📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
O yükü çocuğun sırtından alıp taşıyamamak, insanlığa aykırı bir durumdu. Scobie annelerle babalar, Tanrı'nın günü ve yıllar yılı bunu duymaktalar, diye düşündü. Bense, birkaç dakikasına bile dayanamıyorum. Annelerle babalar, yaşadıkları sürece çocuklarının her an ağır ağır öldüğünü görüyorlar.
Scobie elleriyle yüzünü kapadı, kız çocuğunu görmek istemedi.
Çocuğu öldüğü sırada Afrika'daydı. Ölümünü görmediği, bu acıyı atlattığı için hep şükretmişti Tanrı'ya. Ama hiçbir şeyi atlatmanın yolu yoktu aslında. İnsan olabilmek için, ağu dolu kadehleri sonuna kadar içmek gerekiyordu. İnsan bir gün talihli olabilirdi, başka bir gün korkakça davranabilirdi, ama er geç üçüncü bir gün de çıkıyordu karşısına.
Scobie, yaklaşmakta olan sedyeye bakar bakmaz başını çevirdi: Olsa olsa altı yaşlarında küçük bir kız vardı o sedyede. Derin ve sağlıksız bir uykuya dalmıştı. Dağınık sarı saçları terden nemliydi. Ağzı açıktı, dudakları kupkuru ve çatlaktı. Ispazmoza tutulmuşçasına sürekli ürperiyordu. "Korkunç," dedi Scobie.
"Korkunç olan nedir?"
"Bir çocuğun bu duruma gelmesi."
"Evet. Annesi de babası da öldü. Ama sorun yok. Çocuk da ölecek."