başkalarıyla birlikte olmayı istemiyorum, başkalarına ihtiyacım var.
kendime güvenmem için başkalarının bana güvenmeleri gerek, bu yüzden başkalarına ihtiyacım var.
gülümsemeyi istemem için başkalarının bana gülümsemesi gerek, bu yüzden başkalarına ihtiyacım var.
başlarda insanları güldürüyorum, o zaman benim için şöyle diyorlar: “eğlenceli biri”, “onun yanında insanın canı hiç sıkılmaz.” ama bu olumlu düşünceler uzun sürmüyor. hayattaki her konu üzerine şaka yapabilen birinin yeterince derin ve duyarlı olamayacağına karar veriyorlar. beni hızla inceliyorlar, bir kez inceledikten sonra da doğru notu verdiklerini düşünüp yanımdan ayrılıyorlar ve bir daha geri dönmüyorlar.
tek başımayım, bundan şikayet edecek değilim, kendimle baş başayım. kendimle hiç baş başa kalamayabilirdim, işte o zaman sonsuzlukta kaybolmuş olurdum.