"Gurur duymamız gereken kişiyi yerlerde görmek, yeniden vursun diye onu yerden kaldırmak...Onun düşüşünden dolayı onun bile duymadığı kadar büyük bir acı duymak ve faydalı bir amaç uğruna olsa bile onun üzerinde elde edilmiş geçici bir üstünlükten faydalanmayı onursuzluk gibi görmek...Yüreğin kudretini,ruhun zenginliklerini böyle bayağı çatışmalar içinde harcayıp tüketmek... Yalnızca ölümcül yaralar alınca hükmedebilmek...Ölüm bile daha iyidir."
"Öte yandan sonradan dönüp bakınca belalı ömrümün karanlıklarından nasıl da keskin bir şekilde ayrıldıklarını görüyorum.Tıpkı bilinçsiz mutlulukların anısın da erimiş pişmanlıklarla parlayan elmaslar gibi!".