Ne olurdu büyük koltuklarda küçücük olup kaybolmasalar, nefisleri tartıyı eşit tartsa! Kişiliklerini kocaman masaların arkasına gizleyip insanlıklarını unvanlarla göstermeseler... Duygularını paylaştığında odadan çıkarken arkandan konuşulma korkusu olmadan yüruyebilsen... Birileri yükselebilmek için ayak izini başkasının sırtına çıkarmasa... Düşünceleriyle eylemleri aynı yöne baksa, elleri hep almaya çalışmasa... Sahi, zırhından çıkınca insan niçin hiç oluverirdi?