kaybın acısıyla çıkamadım yataktan günlerce
ağlamak geri getirirdi belki seni
ama kurumuştu tüm gözyaşları
hâlâ yoksun yanımda
kanayana kadar deşiyorum gövdemi
ve artık sayamıyorum günleri
güneş aya dönüyor
ay güneşe
bense bir hayalet yalnızca
onlarca düşünce doluşuyor aklıma
delip geçiyor beni her saniye
yoldasındır belki
belki hiç gelmesen daha iyi
iyiyim
hayır
kızgınım
evet
nefret ediyorum
belki de
böyle devam edemiyorum
bir gün
bağışlayacağım seni
zihnim tükenip sessizlik kaplarken her yeri
saçlarımı söküp atmak istiyorum kökünden