Winter Swan
@Winter_Swan
Kitap kurdu.. Fizik, Astrofizik, Astronomi ve Biyoloji meraklısı.. Stephen King hayranı.. Sıkı bir korku ve bilimkurgu sineması takipçisi..okyanus ve doğa tutkunu...
630 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Robert Tressell’ den “Baldırı Çıplak Hayırseverler” Edward dönemi İngilteresinin puslu, kaygan insanlığın elem kaderinde ve her şeye açık olduğu bir dönemde geçiyor.
Sosyalist sistemin edebiyata yansıtıldığı mihenk taşlarından biri olan eser er ya da geç bir yerden sizi sımsıkı yakalıyor. Anlatım üslubu, gerçeklerin acımasızlığı, kapitalist sistem denen korkunç çarkın gölgesinde insanların nasıl öğütüldüğünü gördüğünüzde içinizde anlamsız bir sızı oluşuyor.
Frank karakteri bir ermiş gibi elinde ki fenerle diğer karakterlere ve dolaylı olarak bizlere de yol gösteriyor. Bunda ne denli başarılı olduğu tartışılır tabii çünkü görmek istemeyen insanlara bir şeyi göstermek hiç kolay değil. Bazen onun yerine yorulduğum anlar oldu tabii.
Kısacası ideoloji çatışmalarından kapitalist düzenin getirdiği heyelanlara, sınıf bilincinin önemimden bilincin kuytu bataklıklarına çok geniş yelpazede bir okuma oldu benim için.
Güvenilmez anlatıcıların olduğu hikayelere karşı özel bir ilgim olduğunu itiraf edeyim.. Dövüş Kulübü, Zindan Adası gibi. Bu beni hem hikayede tutuyor hem de zihnimde olası alternatifleri doldurmak için hayal gücümü tetikliyor.
Ağızdan Ağıza da durum biraz farklı gibi . Çünkü bu sefer anlatıcı beni kandırmaya çalışmıyor. O daha çok kendini kandırıp buna inanmış ve bana hikayeyi böyle anlatıyor.
Açıkçası okurken kendimi sorguladığım çok yer oldu.
Birinin hayatını kurtardığınızda onun hayatında bir alanınız olduğunu düşünmek çok tuhaf bir şey. Jeff olayları anlatırken, Francis’in hayatına nasıl sızdığını, yaptığı iyiliğin ( sanırım ona göre ona bir yaşam bahsetmişti) görünmesini nasıl vahşi bir içgüdü ile arzuladığını ve bunun esiri olduğunu görüyoruz. Bu da hikayeyi tekinsiz bir gerilime sürüklüyor.
İyi biri olmanın, yoksunlukların, yaptığınız bir eylemle görünür olmanın ve elbette bunların gölgesinde egonuzun size oynadığı karmaşık olayların kıyısında gezindiğiniz bir hikaye okumak isterseniz bence çok iyi bir seçim.
Savaşın her şeyi yok ettiği bir dünyanın ortasında Ida ve iki oğlunun hikayesine tanık oluyoruz.
Makro düzeyde Almanyada ateşlenen bir fitilin sonucunda ülkeler birbirleri ve kendi içlerinde savaşırken , insanlık adına utanılacak ne varsa yaşanıyorken, kan dökülürken, ölü bedenler üst üste istiflenirken, ruhlar şeytana satılırken mikro düzeyde yarı yahudi bir kadının iki oğlu ve kendisi için ayakta kalma savaşını okuyoruz.
Sarsıcı finalini gözyaşları içinde okuduğum eser o kadar gerçek hissettiriyor ki bir süre sonra ürpererek hazmetmeye çalışıyorsunuz…
Bu dünyaya insan olarak gelen lakin bu korkunç yıkımın enkazında sayılara dönüşen insanlar için yapabileceğimiz hiç bir şey yok. Ama belki de bir ders almamız gerekiyordu ama ne yazık ki bunu da başaramadık.
Kitabı okurken Sniper Elite 4 e başlamıştım. İtalya da savaşırken bir yanım hep Ida için savaştı. Ve onun adına kazandım..
Herkesin okumasını istediğim çok çarpıcı bir hikaye fısıldadı Morante kulağıma.. Lütfen siz de ona bir şans verin..Bırakın size savaş nedir öğretsin…
Sayfalarca not tuttuğum, aşırı akıcı üslûbu ile içinde kalmakta zorlanmadığım, gerçek bir hikayenin Aldous Huxley’in kalemi ucunda yeniden canlanmasına tanık olduğum bir kitap “Loudun Şeytanları”
Urbain Grandier 1617 senesinde Loudun kasabasına papaz olarak atanır. Lakin hem kişisel kusurlarından( kendisi oldukça çapkın bir papazdır ve baştan çıkarıcı hareketleri kasabada kısa sürede dedikodulara yol açmıştır. ) hem de bulunduğu makam gücü dolayısıyla bir çok düşman edinmiştir. Tabii bu derece göze batmasının sonuçları oldukça yıkıcı olacaktır.
1632 de Loudondaki bir manastırında bir grup rahibe, papaz Grandier taradından şeytan musallatına maruz kaldıkları hakkında bir takım iddialar da bulundular.
Çok ağır ve aşağılayıcı bir suçlamaya uğrayan Grandier her ne kadar masum olduğunu söylese de bu onu 18 Ağustos 1634’te yakılarak feci şekilde öldürülmesine engel olamadı.
Grandier’in son sözü “Deus meus, miserere mei Demus” oldu.
“Affet onları , düşmanlarımı affet”..
9 Ağustos 1945… Dünya 5 tonluk “fat man” ile tanıştı. Saat 11.02 de Nagasaki’nin gökyüzünde mantar şeklinde bir bulut insanlık tarihinde telafisi mümkün olmayan bir boşluk yarattı.
Takaşi Nagai buna tanıklık eden bir doktor. Tüm bu acıyı, kederi ve tarifsiz vahşeti bize birinci ağızdan iletirken kucağınıza 136 tonluk bir atom bombası bırakıyor.
Yaşanan acılar..bir hiç uğruna yitirilen hayatlar…sarsıcı, yıkıcı ve kesinlikle kalbinize dokunan gerçekler ..sizi bekliyorlar….
